Rhodes 2026

Wat oorspronklik bedoel was as 'n vakansie na Suid-Afrika, moes ons as gevolg van Suid-Afrikaanse paspoort- en burgerskapprobleme die reis na my tuisland uitstel. Teleurgesteld het ons toe 'n vakansie na Rhodes bespreek.

Ons het 'n hotel in die middestad gekry, wat 'n aanpassing was. Ons bespreek gewoonlik selfsorg of 'n woonstel sodat ons self kan kook, maar met die bespreking was daar nie baie opsies nie. Op 'n manier was dit 'n seën, want dit het ons gedwing om elke dag uit te gaan.

Soos ons vakansie na Portugal, het dit beteken dat ons elke dag gestap het om die stad en die ou dorp te verken.

Op ons heel eerste dag het ons die tipiese toeristefout gemaak: bestel van 'n spyskaart sonder pryse daarop. Omdat ons lief is vir wonderlike, kleurvolle drankies, het ons albei 'n 'fishbowl' bestel wat 30 euro elk gekos het. Ons het mekaar aangekyk toe die rekening kom en ons fout besef.

Dit is veilig om te sê dat ons nie na daardie restaurant teruggekeer het nie (ten spyte daarvan dat ons die tipiese Britse ding gedoen het deur te sê: "Ons sal terugkom"). Ons was baie meer versigtig vir die res van die vakansie.

Ons neem gewoonlik elke dag soos dit kom, en die reisplan vir die vakansie het uiteindelik soos volg gelyk:

• 'n Daguitstappie na Lindos

• 'n Stap na die Akropolis

• 'n Volle dag eilandtoer

• 'n Spoedbootrit na Symi-eiland

Tussendeur was daar omtrent elke tweede dag 'n besoek aan die ou dorp. Ons het 'n pragtige plek genaamd Socrates Garden gevind wat maklik misgekyk word. Die geluid van 'n waterfontein met die geur van jasmyn terwyl ons geëet, gedrink en die son ingeneem het, was die hoogtepunt van die meeste dae.

Ons het onsself ook op 'n paar rusdae getrakteer. Dae om net broodnodige rus te kry van ons besige werk- en studieskedules, wat behels het dat ons 'n paar reekse op Netflix gebingewatch het.

Ons verkies om ons vakansies buite seisoen te neem om skares te vermy, so baie van die restaurante in die stad was toe of het pas vir die seisoen oopgemaak. Tot my ontsteltenis het ons op die laaste dag voor ons huis toe is, 'n uitstekende braaiplek in die middestad gevind wat volwaardige vleisskottels goedkoper bedien het as daardie 'fishbowl'-drankies van die eerste dag.

Na twee weke moes ons totsiens sê vir ons klein wegbreek. Ons het elke minuut geniet, maar ons het begin om ons huis en, die belangrikste, ons hondjie Max te mis.